روح جنگلForest Soul

در اعماق جنگل، جایی میان درختانی که شاخه‌هایشان در مه گم شده، رودخانه‌ای باریک جریان دارد؛ رودخانه‌ای سرد و آرام که معلوم نیست از کجا آمده و قرار است ما را به کجا ببرد.

من و تو داخل یک قایق چوبی نشسته‌ایم؛ قایقی قدیمی که با هر تکان آب، صدای آرام و خسته‌ای از بدنه‌اش بلند می‌شود. پارو را در آب فرو می‌برم و میان تنه‌های بلند و درهم‌پیچیده‌ی درختان جلو می‌رویم.

کمی دورتر، پشت پرده‌ی مه، مجسمه‌های سنگی دیده می‌شوند؛ پیکره‌هایی فرسوده که انگار از دوران باستان باقی مانده‌اند. بعضی‌هایشان صورت ندارند و بعضی دیگر با چشم‌هایی خاموش، عبور ما را تماشا می‌کنند. خزه‌ها روی شانه‌ها و صورتشان رشد کرده و ریشه‌های درختان دور پاهایشان پیچیده‌اند؛ انگار سال‌هاست نگهبانان خاموش این رودخانه‌اند.

نمی‌دانم چه کسانی آن‌ها را ساخته‌اند و چرا درست کنار این رودخانه رهایشان کرده‌اند.

حتی نمی‌دانم انتهای رودخانه کجاست.

اما همیشه راه‌هایی که انتهایشان مشخص نیست، جذاب‌ترند.

اینجا فقط من هستم و تو؛ گرفتار میان آب، مه و سکوتی که هر لحظه سنگین‌تر می‌شود. مسیر پشت سرمان دیگر دیده نمی‌شود و روبه‌رو هم چیزی جز سفیدی مه وجود ندارد. انگار رودخانه تمام نشانه‌های بازگشت را از ما گرفته است.

ناگهان صدای زوزه‌ی گرگ‌ها از دور به گوش می‌رسد.

صدا میان کوه‌ها و درختان می‌پیچد و نزدیک‌تر از چیزی به نظر می‌رسد که باید باشد. مه غلیظ، میان تنه‌های خیس و پیچ‌خورده‌ی درختان حرکت می‌کند؛ درست مثل موجودی زنده که آرام‌آرام از خواب بیدار شده باشد.

انگار این مه، خودِ روح جنگل است.

ابتدا روی سطح آب می‌خزد، بعد دور قایق حلقه می‌زند و کم‌کم ما را در آغوش می‌گیرد. دیگر چیزی مشخص نیست؛ نه مجسمه‌های پشت سرمان، نه مسیر پیش رو و نه حتی ساحل رودخانه.

فقط بوی چوب‌های خیس و بنفشه در هوای سرد باقی مانده است؛ بویی خنک، سبز و مرموز که انگار از دل تنه‌های درختان و سنگ‌های نم‌خورده بلند می‌شود.

قایق همچنان جلو می‌رود، بی‌آنکه بدانیم مسیر درست است یا نه.

من دیگر نمی‌خواهم به این فکر کنم که آیا به انتهای رودخانه می‌رسیم یا نه. شاید اصلاً انتهایی وجود نداشته باشد. شاید این رودخانه فقط ما را عمیق‌تر به درون جنگل می‌برد؛ به جایی که زمان متوقف شده و مجسمه‌های سنگی هنوز منتظر بازگشت کسانی هستند که قرن‌ها پیش ناپدید شده‌اند.

تو دست‌هایت را به هم می‌مالی و می‌گویی هوا بیش از حد سرد شده. مدتی بعد، دیگر باورت شده که اگر مسیر ادامه پیدا کند، شاید همین‌جا میان مه یخ بزنیم.

من چیزی نمی‌گویم.

فقط پارو را آرام‌تر در آب فرو می‌برم.

زوزه‌ی گرگ‌ها دوباره شنیده می‌شود؛ این بار نزدیک‌تر. مه چنان غلیظ شده که حتی نوک قایق هم به‌سختی دیده می‌شود. صدای آب تغییر کرده و مجسمه‌های سنگی یکی‌یکی پشت سرمان ناپدید شده‌اند.

درست همان لحظه که فکر می‌کنیم جنگل همه‌چیز را بلعیده، میان درختان نوری می‌بینم.

نور ضعیف یک فانوس.

خیلی دور نیست، اما مشخص نیست چه کسی آن را حمل می‌کند. نور لحظه‌ای از پشت درختی ظاهر می‌شود و دوباره در مه محو می‌شود؛ انگار کسی یا چیزی می‌خواهد ما را به دنبال خودش بکشاند.

تو می‌پرسی:

«فکر می‌کنی اونجا کسی منتظر ماست؟»

به نور فانوس خیره می‌شوم و بوی بنفشه و چوب خیس را نفس می‌کشم. روح جنگل همچنان دور قایق می‌چرخد و راه بازگشت را پشت سرمان پنهان می‌کند.

نمی‌دانم آن نور راه نجات است یا ما را عمیق‌تر به دل جنگل می‌برد.

اما پارو را به سمتش می‌چرخانم.

چون بعضی مسیرها برای رسیدن ساخته نشده‌اند؛

برای گم‌شدن‌اند….

ادامه دارد